1 november 2016

afbeelding

Lieve Nadja,

Missing someone is not about how long it has been since you have seen them or the amount of time since you have talked…it is about that very moment when you are doing something and wishing they were there with you.

Hier zijn we dan weer, vandaag om je 18de verjaardag te vieren! We laten deze dag niet zomaar voorbij gaan.

18 jaar…een hele stap…een ander beeld…de vragen blijven…De vragen veranderen…de manier van kijken naar de dingen verandert. We gaan ervan uit dat je nog steeds houdt van fuchsiaroos, dat je nog zou volleyballen en dat je uitspraken nog hetzelfde zouden zijn. Omdat we niet weten wat er anders zou zijn. We kunnen raden en veronderstellen, maar weten kunnen we het niet. Maar misschien is het ook helemaal niet zo belangrijk om die dingen te weten. Als je maar voelt dat wij vandaag hier zijn om samen je verjaardag te vieren en je te laten weten dat je nog steeds leeft in onze harten.

Met een glas CAVA in de hand, denken we aan je. En voor jou is er een speciaal ‘prinses’ glas.  Het is een voorrecht dat alleen jij hebt in de familie. Maar dat wist je al toen je nog bij ons was. We brengen een toast uit op alles waar je voor staat, wat je vertegenwoordigt in onze harten. En dat is voor iedereen iets anders. Maar ik ben er zeker van dat het mooie dingen zijn!

Lieve Nadja, we wensen je een geweldige verjaardag!

Dikke kussen van ons allemaal,

Je meter

 

1 november

Nadja, nog steeds mijn schattemieke,

Vandaag zou je 17 geworden zijn. Met zekerheid een hippe meid.

 

Maar het noodlot heeft anders gewild. Het cliché zegt dat we dat als het noodlot dienen te ervaren. Wat de omstandigheden ook waren.

 

Deze week is er weer een verschrikkelijk ongeval gebeurd in Vilvoorde. Met vluchtmisdrijf. Ook daar zal een stempel “het noodlot” op gedrukt worden.

In de kranten lees je meer details over “het noodlot” dat daar weerom in de hand gespeeld werd door de omstandigheden.

 

En iedereen vraagt zich af : wanneer gaat paal en perk gesteld worden aan zulke chauffeurs ?

 

Deze gebeurtenissen hebben me overhaald om toch de tekst hier nog eens boven te halen die door iedereen gehoord mocht worden op 10 Mei ’15, de dag dat je SAVE Bord geplaatst werd.

 

Inmiddels ijveren we met een aantal mensen van het Turnhoutse gemeentebestuur, de politie en OVK voor een fietsveiliger Turnhout.

Het SAVE Charter is reeds ondertekend en het is de bedoeling nadien ook het SAVE Label te behalen. Dankzij jou hebben een aantal mensen hun schouders onder dat initiatief gezet.

 

Zie ook : http://www.ovk.be/index.cfm?PageID=16607

 

Maar dit is natuurlijk maar een deeltje van gans de puzzel. Ik heb 10 Mei getracht enkele andere stukjes van de puzzel aan te halen.

 

Hierbij nog eens de tekst, die papa toen aan je heeft opgedragen. Alle dagen denk ik nog vele malen aan jou,

 

X X X

 

Je papa

 

 

 

Dag Nadja,

Altijd zal je bij ons blijven, ook al blijft je plaatsje leeg.

Altijd zal je glimlach ons bijblijven,

ook al zien we hem niet meer.

Als je iets wou zeggen, had iedereen het gehoord.

Maar nu is het leeg, bedroefd en stil.

Niemand kan je terugbrengen,

maar iedereen zal je een plaatsje in hun hart geven.

Een dikke kus en knuffel van iedereen die je lief heeft.

 

Frank, hartelijk dank voor die eerste woorden met dewelke je je lieve zus de dag na het drama zo treffend en aangrijpend omschreven hebt.

 

Duizenden keren heb ik ze reeds gelezen en nog steeds brengen ze hetzelfde gevoel in me los.

Ongeloof, onwezenlijkheid, onmacht, onrechtvaardigheid, dat ellendige gemis…waarom ons schattemieke ?

De afgelopen 2 jaar kenmerken zich als een permanent gevoel van gemis en verdriet, 7 dagen op 7. 24 uur op 24. Onze kalender is herleid tot één blaadje : ofwel is alles ervoor gebeurd, ofwel erna. En op dat ene blaadje staat een gruwelijke gebeurtenis van één seconde.

 

Onze kleine meid, als lachebekje ben je geboren, steeds goed gezind. Alles rondom jou ervaarde je als een onuitputtelijke bron van levensvreugde. Maar eigenlijk was het ook omgekeerd: JIJ bracht de vreugde overal waar je opdook. Van nature, want zo was je, en zo zal je ook verder leven in de gedachten van talloze mensen. Deze week verscheen nog op Facebook: “Hoe verdrietig of slechtgezind je ook was, Nadja kon je opbeuren door gewoon te glimlachen.”

Het is hard nu te moeten leven van herinneringen. Het intens beleven van je je fruitpapje te leren eten, talloze keren je in badje zetten, je te leren praten, lopen, fietsen, zwemmen, volley ballen, roller scaten, skiën en nog zo veel meer… Steeds met een grote smile en veel enthousiasme. Ik keek er naar uit je te leren dansen en auto rijden. Maar die momenten zullen nooit meer komen.

Niets kan je terugbrengen. We zouden je kunnen zien en horen op onze talloze foto’s  en vakantiefilms. Als een kwajongen op een koordenpiste, als een sierlijke tiener op de trampoline, als een niet te stoppen spraakwaterval op een zetel aan het zwembad of op de terugweg van school, fantaserend met de vriendinnen wat er zou gebeuren in “Thuis”. Met die verbetenheid op je mond, als je die volleybalmatch toch wou winnen. Maar de pijnlijke realiteit laat ons niet meer toe je eens stevig vast te pakken en te knuffelen. Ons knuffelmieke. En dat gemis is enorm.

Vera beschrijft dit in haar getuigenissen voor verkeersveiligheid in de scholen steeds als:

“Er is een gaatje in mijn hart, en dat weent.”

Maar wat ging er fout die bewuste dinsdagochtend ? Je fietste netjes op een afgescheiden fietspad. Een stralende ochtend met staalblauwe lucht en prachtig zonnetje. En plots werd je brutaal omver gemaaid, door een onachtzame chauffeur die een STOP-bord negeerde. Niet met opzet natuurlijk, maar wel met diezelfde onachtzaamheid waarvoor hem reeds tot 5 maal toe het recht tot rijden ontnomen was. Je bent niet omgekomen in een ongeluk, neen je bent doodgereden.

OVK ijvert voor verkeersveiligheid, en met hen specifiek ook de regio Turnhout. Mooiste bewijs hiervan is de ondertekening volgende week op 19 Mei van het SAVE Charter door gemeente, politie en OVK. Een nog groter engagement richting verkeersveiligheid, want dankzij een niet aflatende gedrevenheid van omliggende gemeentes en politie zijn de introductie van nummerplaatlezers en trajectcontrole hier reeds lang een feit geworden en is het aantal ongelukken te wijten aan snelheid drastisch gedaald.

Maar geen enkele aanpassing aan de weginfrastructuur en wegmarkeringen is opgewassen tegen chauffeurs met zulke lakse ingesteldheid. Evenmin bijkomende regelgeving, controles in het verkeer of louter papieren terechtwijzingen, met de nadruk op “papieren”. Het gaat hem hier om een houdingsprobleem, dat effectief van de openbare weg gebannen dient te worden door een consequente rechtspraak en consequente uitvoering ervan. Iedereen kan mee vaststellen dat normvervaging en agressie in het verkeer zorgwekkende vormen aannemen.

Begrip en verdraagzaamheid, zoals het tegenwoordig wijd gepredikt wordt in onze maatschappij, mag nooit de verkeersveiligheid ondergraven.

Maar voor ik het einde van deze zin haal, wordt er in Brussel waarschijnlijk al getwitterd dat ik er niets van begrepen heb.

Nadja, kleine meid, mijn schattemieke, ik trek er me niets van aan. Ouders van verkeersslachtoffers weten wat ze missen, elke dag, elke seconde. Gelukkig is er in de 20 jaar OVK veel veranderd binnen de hulpverlening. Maar niet voldoende in het verkeer.

Je had nog een pracht van een leven voor je, en veel te vroeg ben je ons ontnomen, gruwelijk veel te vroeg. Maar weet: de naam Nadja gaat nog dikwijls over de lippen van vele vrienden en vriendinnen, je bent niet vergeten. Zulk een sociale uitschieter kan niemand vergeten. Tot weerziens prachtmeid, en nog een dikke knuffel en zoen van je papa en iedereen die je lief heeft.

Van je meter

Lieve Nadja,

Vandaag is de dag van je 16de verjaardag. Wat zou je gedaan hebben? Een groot feest geven voor je

vriendinnen? Uitgaan? Je zou het niet zomaar laten passeren. Dat weet ik wel zeker.

Het wordt moeilijker om me nog voor te stellen hoe je er nu uit zou zien. Maar je hart zou niet

veranderd zijn. Dat weet ik wel zeker!

Soms vraag ik me af wat je te vertellen zou hebben: wat er op school gebeurd zou zijn, op de

volleybal, bij je vriendinnen.

Ik denk nog vaak aan de laatste keer dat ik je gezien heb – Pasen vorig jaar, toen je bij ons logeerde

en heel verbaasd was dat ik nog paaseieren verstopte voor mijn kinderen. Maar je vond het best wel

grappig en je straalde toen je een zak vol chocolade en snoepjes meekreeg .

Toen Kristien vorige week jarig was, heb ik veel aan je gedacht – toen je papa zijn cadeau aan haar

gaf, was ik me pijnlijk bewust van het feit dat dat moment er voor ons nooit meer zal komen.

Het leven gaat verder, dingen veranderen en krijgen een andere plaats en een andere waarde in het

leven. Maar sommige dingen blijven: pijn blijft, weliswaar op een ander manier.

Elke werkdag kijk je nog steeds glimlachend vanop mijn beeldscherm naar mij. Zo start ik nog altijd.

En ik kan het niet opbrengen om er een andere foto op te zetten. Gewoon, omdat het vertrouwd is

en je me telkens goedemorgen lijkt te wensen.

Lieve Nadja, ik hoop echt dat alles ok met je is. Als ik naar de sterren kijk, denk ik dat je extra straalt.

Om ons je verhaal te vertellen. En elke keer opnieuw ben ik blij dat ik er naar mag luisteren.

Want jij en ik weten:

Goodbyes are not forever, goodbyes are not the end,

It simply means I’ll miss you until we meet again.

Een dikke knuffel voor je verjaardag!!

Je meter

Een jaar vol verdriet

Verbaasd door de avondzon riep de ochtendzon:
Hey! Jij daar! Waarom zijn wij niet bij elkaar?
Maar nog voor de ochtend antwoord kon krijgen was de avond al lang weg.
Dagen gingen voorbij, van eindeloos gezoek.
Maar de ochtendzon bleef zijn zoektocht verder zetten. Hij moest en zou de avondzon vinden.
Ookal wist de ochtend dat de avond het niet zou maken tot ‘s ochtends. Hij bleef zoeken. Hij bleef het aan iedereen vragen. Maar niemand had het antwoord.
De ochtend hoorde wel overal hoe mooi de avond was. Hoe de avond ook nog zo graag straalde, al moest de avond steeds stoppen met stralen.
Maar in de zoektocht vond de ochtendzon toch wel iets.
Het was geen verhaal.
Het was geen tijd.
Het was geen verleden.
Het was de gelijkenis tussen elkaar.
Het was hoe mooi de avond altijd was.
Het was allemaal prachtig.
Want eigenlijk schijnt de avondzon even graag als de ochtendzon.
En sindsdien is de ochtendzon nog steeds bezig met te zoeken naar de avond,
door te schijnen wat de avond niet kon afmaken.
En dat had de ochtend graag. Want hij wou niet liever dan een blije avond.
En ze leefden nog gelukkig, voor een eeuwigheid.

Dit berichtje is geschreven door je broer Frank

1 reactie

Berichtje van je meter

Lieve Nadja,

Als tranen een trap konden bouwen

En herinneringen een brug,

Dan klommen we hoog de hemel in

En brachten je mee terug.

Maar helaas, we wisten het vorig jaar al, maar nu weten we het zeker… je komt niet meer terug.

Het is nu bijna een jaar geleden dat je van ons bent heengegaan. En ondertussen gaat de wereld gewoon verder. Eerst waren we boos dat de wereld deed alsof er niets aan de hand was en rustig verder draaide, dan kwam het zoeken naar alle manieren om je terug te krijgen… en dan komt het moment dat we je overal in gaan zoeken en vinden: in de sterren , in vlinders om ons heen, in de harten van de mensen.

Want lieve Nadja, vergeten ben je niet… het is duidelijk dat nog vele mensen dagelijks aan je denken en je missen.

We geloven geen andere versie dan dat je het goed hebt nu, dat je lacht naar ons en ons aanmoedigt, ons steunt en ons helpt.

Alle ‘ wat als ‘ versies proberen we te verdringen… en aanvaarding en berusting te vinden in je lichamelijke afwezigheid.

Het jaar is rond: we hebben alles een keer meegemaakt zonder jou: kerstmis, Pasen, je verjaardag, de rapporten, nieuwjaar, … En toch was je er elke keer. Hardop in de woorden van oma of je papa, of in stilte in ons aller harten. We hebben niks zonder jou gedaan, gewoon omdat dat niet kan.

Lieve Nadja, je betekende en betekent nog steeds veel voor mensen. Misschien is dat het allerhoogste wat je kan bereiken in je leven – de harten verwarmen van alle mensen die je dierbaar zijn. Of je het nu doet als ster, als vlinder, als regenboog,… als we het maar voelen.

Dank je Nadja voor wat je het voorbije jaar met onze harten hebt gedaan.

Dikke dikke kus,

 

Je meter voor altijd.

Traditie

Laatste schooldag! Traditiegetrouw gaan we met zijn allen naar Oma. Trots tonen alle kleinkinderen hun rapporten. Alle spanning van de proefwerken is verdwenen. Iedereen is uitgelaten en vrolijk.
Maar dit jaar ging het anders.
Met onze glazen in de hand… klaar om te toosten…een minuut stilte…we staan allemaal stil bij de gedachte aan Nadja… dan is er die enorme leegte…stille tranen rollen over wangen… steelse blikken dwalen naar Nadja’s foto… Oma heeft weer een prachtig bloemstuk voor haar gemaakt… het kaarsje flakkert…ik kijk rond naar mijn familie die voorgoed veranderd is…wat missen we haar!
Maar het leven is hard en het draait steeds maar door dus heffen we ons glas en brengen we een toost op de goede rapporten. Ik kan niet omschrijven hoe vreemd dat het aanvoelde. Hoe fout en hoe juist tegelijkertijd. Maar diep van binnen weet ik dat Nadja het niet anders zou gewild hebben.
Nadja, ik toost ook op jou want je hebt het meer dan wie ook verdiend. Als ik hier lees hoeveel mensen er om je geven…hoe intens iedereen je mist…hoeveel mensen je ooit verblijd hebt met je lach….meisje, je had je plaatsje in de hemel al lang verdiend.

Afscheidswoord van je papa

Liefste schat,

Dit is zeker niet de laatste maal dat ik me tot je zal richten. Je zou trouwens nooit aanvaard hebben dat je papa ooit een afscheidsbrief voor jou zou moeten voorlezen.

Van bij de geboorte was je een droom van een baby. Je groeide al snel op tot onze hartendief, een lachebekje, een steeds goedgemutste en innemende verschijning. Je wist gewoon niet hoe je slecht gezind moest zijn.

Ik heb niet moeten nadenken over wat je kenmerkende eigenschappen waren. Het volstond gewoon de vele reacties te bekijken die we kregen met als rode draad:

Altijd een brede glimlach, vol liefde, innemend, het zonnetje in huis, vertederend, een sociaal wonder en voor mij een engel op aarde. Je was gewoon uniek voor ons en voor vele anderen. Voor ons wordt je geboortedag Allerheiligen een bijzondere dag waarop we je zullen herinneren met je eeuwige schaterlach.

Je wist ook heel goed wat je wilde, en vertederde me iedere keer met een “Papa, komaan nou” als het niet helemaal naar je zin was. Daar kon geen enkele papa tegen op.

Weet je nog hoe je papa je de regel van 3 heeft aangeleerd? Met snoepjes. 1/3 was voor jou als het juist was. Gegarandeerd concentratie en succes! Daar hadden we beiden veel plezier aan.

Een andere eigenschap – je sociaal innemend karakter – was duidelijk bij aankomst op een nieuwe vakantieplek. Je stond daar al na 5 minuten met nieuwe vriendinnetjes. Je wist niet eens welke taal ze spraken of hoe ze heetten. Maar ’t waren al wel goede vriendinnen!

In de loop der jaren ben je verder uitgegroeid tot een prachtmeid waar elke papa van droomt.

Je was zowel fysisch als mentaal zeer sterk. Je was de zalver en de bliksemafleider binnen ons gezin.

Je broers hebben het geweten wanneer je met hen stoeide. Net op het moment dat je aan het verliezen was, haalde je het toch met typische meisjes-technieken.

Andere gezins- en familieleden zullen je ook nooit vergeten omwille van een bijzonder relatie met jou. Met smams had je een unieke emotionele band en oma heeft steeds een heel speciale rol in je leven vervuld.

Je blijft hierdoor voor altijd in onze harten.

Dikwijls beeldde ik me in hoe de toekomst zou zijn en hoe ik voor jou zou zorgen.  Jij zou gelukkig worden en op een mooie dag zou ik je als een stralende bruid naar het altaar begeleiden.

Een zalig gevoel was het om je te zien evolueren naar volwassenheid. 

Maar wat ging er verkeerd op de bewuste dag waarop je afscheid van ons nam?

08:06. Een oproep van Frank en ik dacht onmiddellijk NEEN, dit is geen normaal moment waarop de kinderen me zouden bellen.

“Papa, er is iets verschrikkelijks gebeurd met Nadja, ze ligt hier, ze is aangereden door een vrachtwagen.” Beweegt ze nog, vroeg ik ? “Neen, ze leggen er nu een deken over…”

Mijn gevoelens veranderden in een chaotische wervelstorm.

Meerdere getuigen hebben verklaard dat je tijdens de enkele seconden dat het ongeluk plaats vond met al je kracht hebt gevochten voor je leven. Maar dit gevecht kon je niet winnen hoe sterk je wil ook was.

Bij aankomst zag ik je liggen, mijn engeltje dat vleugellam was gemaakt. Het enige wat ik nog kon doen was je nog een laatste maal stevig knuffelen.

Slechts één vraag kwam op in mijn gedachten:

“Schattemieke, waarom jij?”

Daarna werden we overstelpt door vele blijken van medeleven.  Brieven, kaartjes, SMS’sjes, mails, en alle mogelijke sociale mediakanalen. Niemand begrijpt waarom dit moest gebeuren en wat de zin hiervan is. 

Ik wil eenieder danken voor dit oprecht medeleven.  Ook bijzondere dank voor alle steun van school en leerlingen en vele anderen die dit bijzonder afscheid mogelijk maakten.

Deze solidariteit zal ons sterken bij het verwerken van ons ondraaglijk leed. Het zal de pijn in ons hart enigzins verzachten.

 Schatje – mijn alles – een laatste woord voor jou. Slaap nu zacht en verblijd de andere engelen daarboven met je spontaniteit en eeuwige glimlach.

 Je Papa

Dit berichtje is geschreven door je papa

7 reacties

Vanaf nu, wekelijks liefs

Het is momenteel al weer een week geleden dat ik mijn laatste bericht heb geschreven. Dit komt omdat ik natuurlijk terug naar school moest, en zo dicht tegen de examens kan ik natuurlijk mijzelf niet permiteren om te lang afwezig te zijn.

Ik denk ook om voor de komende maanden een groot bericht iedere vrijdag/zaterdag te schrijven. Misschien dat er in de tussentijd nog af en toe eentje bijkomt.

Ook heb ik nog wat aan de technische kant van de site moeten sleutelen, want ‘s avonds was de belasting zo groot dat de server zo goed als iedere seconde belast was. Momenteel is met een simpel trucje dit opgelost.

Om te beginnen waar het vorige bericht is gestopt: de gebedswake was prachtig, er waren zoveel mensen. Van alle kanten die je maar kan bedenken. Volleybal(ploegen), je hele dansvereniging, vrienden, familie  goede kennissen, klasgenootjes en zoverder… Er stonden vijf prachtige foto’s vooraan. Wat ik me nog zeker kan herinneren is het dansje van je dansclub, zo pachtig. Het liedje waarop de dans gebeurde kende ik niet maar er kwam ‘o shining star’ in voor. Vervolgens zijn er een aantal mooie tekstjes voorgelezen.

Ik ben er zeker van dat je ze mooi vond.

Zondag was er niet zoveel speciaal, de laatste dag dat we je nog konden gaan groeten. Ik ben naar R. geweest en heb daar nog lang gepraat over vanalles en nogwat, op zulke momenten weet je wie je echte vrienden zijn. Zijn vriendin, welke bij hem was, zat er zelfs niet mee in dat ik even nood had aan een babbel, en heeft gewoon de hele tijd meegeluisterd. Zoals de meesten was zij ook sprakeloos toen ik de details van het ongeval vertelde, jammer genoeg blijf ik mij deze nog steeds in grote lijnen herrinneren en zelfs enkele details.

Maandag was het dan de begrafenis, alles was zo mooi dat ik zelfs geen traan heb moeten laten. Met gezang van je vriendin en een heel koor van leerkrachten en andere zangtalenten. Voor mij was het zelfs de eerste keer in die kerk dat ik niet op mijn horloge keek om te hopen dat het zo vlugmogelijk voorbij zou zijn. Je dansclub heeft nog eens de dans gedaan. Er zijn ook tal van instrumenten bespeeld geweest: onder andere viool, piano, dwarsfluit en zelfs een harp. Daarna was het koffietafel en het ter aarde brengen.

Verder die week was het dan terug gewoon school. De dinsdag exact een week later was er ook een gezamenlijke fietstocht vanuit Gierle langs het kruispunt, met meer dan honderd fietsers. Daar zijn dan nog enkele tekstjes voorgelezen, en hebben er nog veel mensen bloemen gebracht.

Woensdag was het dan retoricatoneel, waar je normaalgezien mee naar toe ging zien. Ikzelf had eraan meegeholpen, jammer dat ik nu niet meer tegen je kan zeggen wat ik allemaal gedaan had.

In het weekend ben ik dan naar Wallonië geweest om terug wat rust te zoeken, en ook nog wat voor school te leren, al is dat momenteel zeer moeilijk. Deze week dinsdag ga ik dan ook op school op internaat om zeker te zijn dat ik mij nog genoeg kan concentreren op school, met de examens in aantocht.

Vrijdag is het dan weer schoolbal, ik ga niet in kostuum ofzo, maar gewoon in hemd en geklede broek. Die verhalen had je zeker nog wel willen horen…

Dit berichtje is geschreven door je broer Frank

2 reacties

een berichtje van je meter

Lieve lieve Nadja,

Als tranen een trap konden bouwen

En herinneringen een brug,

Dan klommen we hoog de hemel in

En brachten je mee terug.

Maar helaas, als het kon, ben ik zeker dat we hier op een mum van tijd de hoogste trap en de langste brug ter wereld hadden……En was je al lang weer bij ons.

Lieve Nadja,

Toen je ouders mij 14 jaar geleden vroegen om meter te worden, heb ik , al lachend, mijn voorkeurlijstje doorgegeven: een lief meisje met blonde krullen. Dat was de voorwaarde.

En toen werd je geboren- en heel mijn lijstje ging zomaar in vervulling. Ik was zo trots op je! Je was een kind om te verwennen, om leuke dingen mee te doen, kortom om graag te zien.

Bij ons logeren was voor jou een ‘ meisjesuitstap’- dan kwam alles naar boven waar broers geen interesse voor hebben: nageltjes lakken, meisjesfilms kijken, giechelen,…

Je had het niet altijd even gemakkelijk, maar je stond dapper’ je vrouwtje’ tussen de mannen thuis.

Elk jaar met Kerstmis hoopte ik stiekem dat ik je naam zou trekken. Omdat cadeautjes voor je kopen gewoon leuk was. Omdat ik je graag wilde verwennen. Je laatste cadeau ligt nu op je kamer- het lag nog bij mij thuis op de kast- ik had nog niet de kans gehad om het je te geven. Je zou er zo blij mee geweest zijn. Ik kan het ook niet aan iemand anders geven- het is speciaal voor jou! Hopelijk zie je het daarboven.

We gingen samen nog zoveel dingen doen – ik wilde nog zoveel dingen volgen in je leven : je studies, je bezigheden, je behoorde nog een gans leven uit te bouwen. Ik wilde een brief voor je maken als je ooit trouwde. Dit gebeuren zat niet echt in de planning.

Er zijn zoveel dingen die je typeren: ‘seeeg’, of het zinnetje ‘echt, of wa’? , en je uitspraak op facebook:’ik werk niet , ik ben papa’s prinses’. Zo helemaal jij. En zo waar. En echt niet alleen papa’s prinses. Je wist goed dat je mijn favoriet was.

Je laat een grote leegte en veel verdriet achter. En voor mij de vraag:’ hoe kan ik nu nog meter voor je zijn’?

Volgens mij doe ik je nu een plezier door mee een oogje te houden op het welzijn van je ouders en grootouders. Omdat je wilt dat het goed met hen gaat. Natuurlijk ga ik voor hen zorgen ! Maak je daar maar niet ongerust over.

Lieve Nadja, ik hoop dat je het goed hebt waar je nu ook bent. We zien mekaar zeker nog ergens terug.

Dikke dikke kussen, Je meter

Dit berichtje is geschreven door je nicht Kristien

2 reacties

Samen met de kat in de zetel

Hallo daarginds. Sommigen zeggen liever daaboven, al is dat voor mij niet van belang. Zolang je ons maar kan horen, zien en voelen.

Vanavond is het gebedswake, dus ik zet mijn berichje nu al neer. Dus wat is er dan allemaal vandaag weer gebeurd.  Wel, die lieve mevrouw is bij ons thuis gekomen en gaat dinsdag iets organiseren. Wat, dat laat ik later weten.

Je oudste zus is speciaal van Schotland van  stage terug gekomen. Samen met mijn broer zijn we dan een bloemetje gaan leggen, planten liever.

De kat ligt nu ook op mijn schoot, en hop hij is terug weg. Hij heeft eten gehoord.

Samen met mijn beste vriend, ja al van de 1e kleuterklas, ben ik je nog gaan groeten. Allemaal lieve woordjes. Eerst wist ik niet wat ik moest schrijven,  maar daarna ging het spontaan. Er liggen daar ook zoveel prachtige bloemen. Van de volleybal, van de familie, van papa’s werk en nog meer mensen. Allemaal personen die je lief hebben. Ik heb er geen foto van genomen omdat je ze toch kan zien, en ik zal ze eeuwig herinneren.

Dan nog twee zonnebloemen neer gaan leggen. Schitter nog maar wat, zodat ze naar je gaan kijken.

Het leven is terug gestart,  wij moeten verder. In ieder geval, ik ga nog iets maken. Een combinatie van mijn specialiteit, electronika, en liefde. De afwerking ga ik wel uitbesteden, want dat is nooit mijn sterkste kant geweest.

Ik zie nu dat je de zon er terug laat doorkomen. Schitter lief zusje, schitter.

Er staan hier ook nog enkele foto’s klaar. Zodra ik weer wat tijd heb zal ik die verhaaltjes ook eens uitschrijven.

 

Dit berichtje is geschreven door je broer Frank

3 reacties